Wincenty Okoń

Wincenty Okoń zwracał uwagę w swoich publikacjach, że podręczniki stanowią jeden z głównych środków stosowanych w procesie nauczania. Powinien on pełnić następujące funkcje:

 

  • informacyjną – ma być swoistym, ale nie jedynym materiałem do poszerzania wiadomości ucznia,
  • badawczą – nastawiony na samodzielne poznawanie rzeczywistości przez ucznia,
  • praktyczną – możliwość przełożenia wiedzy teoretycznej na praktyczne umiejętności oraz odtworzenie poznanej rzeczywistości,
  • samokształceniową – podręcznik, jego budowa zawartość powinny zachęcać do ucznia do uczenia oraz samokształcenia.

 

Wincenty Okoń (1914-2011) - polski pedagog, specjalista w zakresie dydaktyki i pedeutologii, profesor, członek rzeczywisty PAN, podporucznik AK. Był autorem teorii kształcenia wielostronnego, w myśl której w nauczaniu należy uwzględniać stronę teoretyczną, praktyczną i emocjonalną nauczania, a nie jedynie teoretyczną. Większość pracy badawczej związał z Uniwersytetem Warszawskim i Uniwersytetem Śląskim w Katowicach. Zajmował się procesem dydaktycznym oraz jego uwarunkowaniami, kształceniem wielostronnym, historią myśli pedagogicznej XIX i XX wieku, zagadnieniami związanymi z pedeutologią, problematyką organizacji badań pedagogicznych. Jego ważniejsze prace: Zarys dydaktyki ogólnej; Nauczanie problemowe we współczesnej szkole; Nowy słownik pedagogiczny i inne.

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Wincenty_Oko%C5%84

Dbamy o Twoją prywatność. Ta strona wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z witryny bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej dotyczących cookies zgadzasz się na ich zapis i wykorzystanie. Więcej informacji znajduje się w Polityce prywatności na tej stronie.

Sukces
Przejdź do koszyka
Ostrzeżenie
Przejdź do koszyka
Ostrzeżenie
Ostrzeżenie
Ostrzeżenie
Ostrzeżenie